無日 m̄ 知晝,無鬚 m̄ 知老。雖罔,歲頭一直纏綴時間沓沓仔 tī 向前行,m̄-koh 記持煞 m̄ 捌纏綴歲頭向行前,tsuē-tsuē 代誌定定是一耳空入,一耳空出 hōo 家己無法得用這款態度「時到時擔當,無米 tsiah 煮番薯湯」來處理代誌,起因現此時 ê 家己捷捷是騎牛揣 m̄ 見牛。一个物件 tsiah 拄用過,後一秒著會揣甲心狂火著,氣怫怫、𧿳𧿳跳,所致我已經清楚知機家己有九月狗爁日,頇顢查某理 buē 直 ê 特性,趁這久記持 tsham 咱重重疊疊,緊用手刀 kā 伊寫落來。
故事1.
公寓 ê 外牆倚 bueh 二十冬 m̄ 捌換過新衫,厝頭家媽交油漆公司 kā 價數攏講定了後,油漆公司隨派專員來阮 ê 社區通知逐家𪜶底時 bueh 來開工。彼久捷 hōo 我笑講規年迵天 kan-ta 搪著跤球活動人 tsiah-ē 成做獅子王知機伊人猶閣活跳跳,賰 ê 時間齊是若輕兩相 ê 小金英一離開厝互相再相見愛看風吹 ê 方向 ê Daniel mā tī 厝,交伊做陣做厝邊倚 bueh 10 冬掠伊是出外人,想 buē 到伊交我 mā 有相𫝛 ê 狀況,搪著家己人 tsiah-ē 自在成做家己。
油漆公司專員來揤日 ê 彼日,專業是 thài-lù 師傅 mā 拄好收工轉來,油漆公司專員隨 kā 工程過程解釋 hōo 伊聽,紲落來 Daniel 成做我上熟似 ê 腔口 m̄-koh 捎無啥摠 ê Schwäbisch 交油漆公司人員開講,我微微仔 tìm 一下仔頭表示我 ê 部份已經理解清楚說聲 Danke, tschüß 離開這个美麗畫面。
暗頭仔翁仔姐做陣食暗頓我 kā 這件代誌分張 hōo 自紅嬰仔就 hőng 換舌 ê 翁聽,紲落來以「Daniel 蓋成豬籠草」做結尾。
「啥物意思?」翁問。
「Hőng 嫌臭閣䆀 ê 豬籠草,伊從來m̄ 捌嫌家己臭家己䆀」我講。
「這个比喻真紅龜生蟲,龜怪」翁笑應。
「確實,不而過今仔日 ê 故事 hōo 我想著咱 tī Palau 看著 ê 二齒豬籠草,伊無 Heidi 磚坪頂 ê 花蕊遐爾仔媠,不而過伊是眾人迷。簡單來講 Heidi 栽 ê 花是二樓彼隊翁仔姊媠 m̄-koh buē 吸引蝴蝶蜜蜂來行踏,Daniel 是順大自然做家己 ê 二齒豬籠草 hōo 人想 bueh 倚近」我講。
二樓彼對翁仔姊 mā 是 Schwaben 不而過𪜶慼講 Schwäbisch,因端是啥物,這是別人 ê 家內事寫到遮為止。
故事2.
這回按波蘭行跤花轉來若睏冬 ê 街仔路 hōo 我掠做霜降已行跤到,手機仔日期斟酌繩十回,擔頭看逐日無閒嗤喳 ê 厝鳥仔敢有停跤 tī 花矸交我貓貓看嗤舞嗤呲。
無,我 ê 世界步頻按喳喳叫轉做 Ada ê 世界,是 Hermann Hesse ê Im Nebel 來探訪抑是 Tilo 無遵照邦政府 ê 規定 kā 彼欉眾鳥生 ê 厝修甲無半枝樹椏通徛家?
手機仔日期繼續繩,猶未 10.31➀ gún-ê 公共花園 ê 花花草草宛然大專兵上成功嶺 ê 生張,逐个攏剃光頭,敢 bueh 做抓耙仔,啊,人生猶是繼續 Im Nebel 較 khuìnn-ua̍h。
➀ 5.1 ~ 10.31 禁止 kā 樹枝修剪甲無半片葉
故事 3.
今年熱人(2022)德國政府實施「自由選擇掛喙罨」,這个政策一落實自頭透尾反對喙罨 ê 人一四界大聲放送「你看我就講肺炎病毒是假--ê」,相信肺炎存在 ê 人出門想 bueh 掛喙罨開始成做石磨仔,至少我就是石磨仔心一位。
實施自由選擇掛喙罨彼禮拜搪著宗教節 uī-tio̍h 閃避挨挨陣陣 ê 採購,我就提前三日去超市款物搪來囤。清楚知影牽手 tuì 這个新政策有石磨仔心 ê 翁 tī 我 bueh 出門進前閣餾一斗「準做德國人無排隊文化,不而過這款代誌猶是相趁相喊較 buē 齪死家己。」我猶是 kā 喙罨紮 tī 身軀頂,畢竟無排隊文化有相趁相喊性地 ê 德國人我見 ē 著 kā 歐洲舞甲坱蓬蓬 ê 病毒我是五知齊無感。
因為想 bueh 踅 Tedi 傳一封訊息 hōo 翁知影我臨時臨曜 ê 決定隨斡頭按公車站出發,順 DM, Netto, Aldi 一路交人保持距離行軍,我斟酌看出入若封肉店 ê 人群,無一个人掛喙罨,我開始想 bueh 翻頭請翁順我 ê 菜單款菜。
入人門,隨人意,入港隨灣,入鄉隨俗是一件重要 ê 代誌,總是無適合用 tī kā 人舞甲蓬蓬坱 ê 全球大著災,啊...
一路啊,一路繼續向行行軍,公車路牌 ê 闊度就是按呢無地通閣楦闊,無想 bueh 成做鰮仔魚 mā 愛跟綴蹦火仔 ê 光泅過交逐位不可知 ê 帶原者𤲍做伙上車落車。
一落車滾水罐仔 ê 水按偝仔捎出來小沖一下,路過 ê 人見著這个畫面一面紅龜生蟲,龜怪 ê 表情,我無自在 mā kan-ta 有法度文文仔笑過,紲落來 tuì 家己講「交別人無相𫝛 m̄ 是一件龜怪 ê 代誌抑是做 m̄ 著代誌。」
基本 ê 洗手交酒精消毒齊完成,喙罨楔踮手一摸隨有法度捎出來 ê 角勢,開始享受一个人採購 ê 自在。Tī 物件款甲 bueh 齊一對規身軀穿甲若逐日 teh 做運動 ê 某囡向我行過來,講寡我聽無 ê 話,我清楚知影 ē 曉講德語 ê 𪜶步頻選擇爸母 ê 話 ê 因端,身為一位有居留權利無公民身份 ê 人無四序 mā 愛吞落去特別是這个時陣,無半个人交我徛做陣。
聲說 Entschuldigung 捒車子斡一个角微微仔笑過 mā kā 這个無四序擲掉,起因交這對母囝比較起來無運動妝娗 ê 我致著肺炎 ê 機率合該然比𪜶低,起因德國政府推捒 ê 三斗預防射我齊完成,另外無運動妝娗 ê 我一禮七工有五工 teh 1 more 2 more 抑是拗來圇去。
物件款好 gún 翁 mā 敲通電話講伊人 tī 停車場,我請伊上賣場看顧未來一禮拜 ê 糧草斡頭踅 Tedi,我雄雄想著美國新聞事件隨 kā 翁講拄才搪著 ê 代誌。
咱先 kā 物款轉去車頂 tsiah 來踅 Tedi,我隨 tìm 頭表示好,起因我無確定 tī 這段無分國籍 kan-ta 分外表 ê 特殊期間運途 buē 行 tī 卯字。
𫝛年翁仔姐做陣去羅馬尼亞露營車日子 tī 羅馬尼亞德國超市款物,按一對某囝身軀邊過我隨感受家己是紮麻煩 hōo 世界 ê 人,就此開始交這對某囝保持遠甲若火星 ê 距離,總是千防萬防 m̄ 值得人心一歪。我閃過老母存範想 bueh kā 我捒去牛奶冷藏櫃 ê 捽後炮,押尾險險閃 buē 過掠做已經無見人 ê 放輕鬆。
窮實,我有才調閃過牛奶彼關是查某囝仔 ê 鬥相共,mā 因為這件代誌 hōo 我證實家己 ê 感受是規欉好好,無剉(錯),不而過 gún 翁 m̄ 相信伊認為我傷過戇想,所致伊猶原維持 gún自本採購 ê 模式,孤人踅孤位。
離開牛奶櫃無閣見著這對某囝 ê 形影我掠做𪜶已經離開就規身人放輕鬆沓沓仔看羅馬尼亞 ê 德國超市交德國有啥物無相𫝛,tī 倚 bueh 櫃頭 ê 架子有我需要 ê 雞卵,邊仔是酒櫃當我斟酌繩雞卵品質有一个人徛倚我順自然擔頭 tìm 一下仔頭,是彼位查某囡仔,伊 mā tìm 一下仔頭看雞卵。我雞卵選好車仔捒 uì 櫃枱伊兩手空空 mā 按櫃頭行去,我越頭看後壁想 bueh 知影代誌敢是我認為 ê 生張。
是,代誌確實是我想 ê 生張,伊老母應當按算 kā 我捒倒然後緊緊離開,起因查某囡仔 ê 老母雙手按有物件轉做捾兩弓弓蕉敆橫霸霸 ê 表情。數結好我 kā 這个過程講 hōo 認為戇想 ê 翁聽,伊一想著牽手㧎 tī 海關交護照無頓入境章 kan-ta 一張紙,伊知影準做羅馬尼亞是歐盟,無表示𪜶 ê 歐盟政策交德國相𫝛。
羅馬尼亞是一个非常有意思 ê 所在,這逝羅馬尼亞露營車日子 mā kan-ta 搪著這件無四序 ê 代誌,海關 ê 問題 mā 是個人問題,起因出境 ê 海關 tī 我 ê 護照揣無按歐盟申根區進入歐盟區 ê 印仔 tsiah 開喙問「呔討我 bueh kā 羅馬尼亞入境章頓 tī 紙面」,gún 解釋頭尾 hōo 海關聽,海關說目結結講這久 ê 羅馬尼亞是歐盟,紲落來講「歹勢,我無法度 kā 你頓出境,不過你會使得入境保加利亞,我已經請我 ê 保加利亞同事 kā 對面 ê 保加利亞海關交代清楚,你會使順利按歐盟接續歐盟。」
坐渡輪過多瑙河我 ê 保加利亞入境確實 mā tshan-tshiūnn 羅馬尼亞海關所講 ê 順利入境。出境保加利亞入希臘,保加利亞海關 tuì 我講你是我第一个搪著 ê 臺灣人,紲落來大聲頓出境章祝 gún 一路平安。彼陣 ê 我已經準備好勢自頭交代到尾交 kā 車停別位等待出境。
Ohne Sonne weiß ich nicht ist es 8am ist schon 8pm.
Ohne Grau Haar weiß ich nicht, ich bin 80 Jahre.
Obwohl mein Alter geht mit der Zeit weiter.
Aber meine Erinnerung ist nie der Zeit gefolgt, um voranzukommen.
Viele Dinge kommen in mein linkes Ohr rein und gehen aus meinem rechten Ohr wieder raus.
Ich kann mit dieser Einstellung nichts mehr machen, Dinge, die ich vergesse, kommen eines Tages wieder.
Weil ich das jetzt oft tue, vergesse ich, die Dinge, die ich gerade gesehen habe, einzufügen.
Deshalb möchte ich die sofort schreiben, um zu vermeiden, dass ich die vergesse.
Geschichte 1.
Die Außenwand der Wohnung wurde seit fast zwei Jahrzehnten nicht mehr neu gestrichen.
Nachdem der Vermieter mit dem Maler verhandelt hatte, kam der Maler zu uns um die Bauzeit zu erklären.
Daniel war zu dieser Zeit zu Hause.
Normalerweise spricht er Hochdeutsch, aber an diesem Tag spricht er Schwäbisch.
Leise habe ich einem Gespräch mit dem Farbenhändler zugehört und betrachtet man auch das Lächeln des Malers.
Das ist schöner als die Blumen im Garten.
Ich konnte keinen Satz verstehen, aber ich lachte auch glücklich.
Gleichzeitig denke ich an Daniel auch als Kannenpflanze.
Daniel spricht beide Sprachen sehr gut, wie denkst du, fragt mein Mann.
Ich habe nicht geantwortet, aber ich sagte, er sei eine Kannenpflanze.
Was, mein Mann ist verwirrt.
Viele Leute finden diese Pflanze hässlich, stinkend und wertlos, aber sie lebt trotzdem sehr bequem.
Verändere dich für niemanden, sei eine Blume, die nicht bestäubt werden kann.
Diese Analogie ist sehr seltsam, sagte mein Mann.
Ich finde es genau richtig, sage ich.
Außerdem gibt es eine Antwort von Daniel.
Eine Sprache beeinflusst keine andere Sprache.
Wie seltsamer Akzent.
Es gibt nur Gewohnheiten und Ungewohnte, die sich anpassen wollen und nicht anpassen wollen, sagte ich.
Außer es ist das gleiche wie bei mir, es gibt keine Medizin, um die Singstimme zu heilen.
Sei nicht neidisch auf mich und Daniel, sagte ich.
Geschichte 2.
Als ich aus Polen nach Hause kam, waren die Straßen so verlassen.
Dieses Phänomen lässt mich denken, dass die Nachbarn Winterschlaf halten.
Außerdem hat der Spatz unser Haus nicht besucht.
Es erinnert mich an Hermann Hesse Gedicht ‘Im Nebel’.
Seltsam, im Nebel zu wandern!
Einsam ist jeder Busch und Stein,
Kein Baum sieht den andern,
Jeder ist allein.
Voll von Freunden war mir die Welt,
Als noch mein Leben licht war;
Nun, da der Nebel fällt,
Ist keiner mehr sichtbar.
Wahrlich, keiner ist weise,
Der nicht das Dunkel kennt,
Das unentrinnbar und leise
Von allen ihn trennt.
Seltsam, Im Nebel zu wandern!
Leben ist Einsamsein.
Kein Mensch kennt den andern,
Jeder ist allein.
Ich bin nicht Hermann Hess, aber ich weiß, dass der Spatz nicht kommt, weil der Baum gefällt wurde.
Without the sun I don’t know it’s 8am and 8pm.
Without gray hair, I don’t know, I’m 80 years old.
Though my age goes on with the times.
But my memory never kept track of time to move forward.
Many things come in my left ear and come out of my right ear.
With this attitude I can’t do anything anymore, things that I forget will come back one day.
Because I do this a lot now, I forget to include the things I just saw.
That’s why I want to write them right away to avoid forgetting them.
Story 1.
The outer wall of the apartment has not been repainted for almost two decades.
After the landlord had negotiated with the painter, the painter came to us to explain the construction time.
Daniel was home at the time.
He usually speaks Standard German, but on this day he speaks Swabian.
I quietly listened to a conversation with the paint dealer and also looks at the painter’s smile.
It’s more beautiful than the flowers in the garden.
I couldn’t understand a sentence, but I also laughed happily.
At the same time, I also think of Daniel as a pitcher plant.
Daniel speaks both languages very well, what do you think? Asks my husband.
I didn’t answer, but I said Daniel was a pitcher plant.
What, my husband is confused.
Many people find this plant ugly, smelly, and worthless, but it still lives very comfortably.
Do not change for anyone, be a flower that cannot be pollinated.
That analogy is very strange, said my husband.
I think it’s just right, I say.
There is also an answer from Daniel.
One language does not affect any other language.
Like strange accent.
There are only get use to and not get use to and do you want to adjust the accent, I said.
Unless it’s the same as mine, there is no medicine to cure the singing voice.
Don’t be jealous of me and Daniel, I said.
Story 2.
When I came home from Poland the streets were so deserted.
This phenomenon makes me think that the neighbors are hibernating.
In addition, the sparrow did not visit our house.
It reminds me of Hermann Hesse’s poem ‘Im Nebel’.
Strange walk in the fog!
Every bush and stone is lonely,
No tree sees the other
Everyone is alone.
The world was full of friends
When my life was still light;
Now that the fog falls,
Is nobody visible anymore.
Truly no one is wise
Who does not know the dark
That inescapably and quietly
Separates him from everyone.
Strange walk in the fog!
Life is loneliness.
No person knows the other
Everyone is alone.
I’m not Hermann Hess, but I know the sparrow won’t come because the tree was felled.
